KANKERPAGINA

FRANK STOLVOORT

  

PIETJEPET

HYPERBARE ZUURSTOF THERAPIE

Op maandag 31 mei 2005 ben ik begonnen met de hyperbare zuurstof therapie op de afdeling Hyperbare Geneeskunde van het AMC in Amsterdam. Op kaakfoto's was te zien dat mijn kaakbot, op de plek waar een kies was getrokken vr de bestraling, aan het afsterven was. De bedoeling was om dit zes weken iedere werkdag te gaan doen. Het werden acht weken. Iedere dag 's ochtends vroeg op en neer naar het AMC in Amsterdam.

      

   

DE THERAPIE

Vrijdag 27 mei 2005 tijdens controle bij de KNO in het AVL heeft Ludi Smeele besloten om me door te verwijzen naar het AMC voor een zuurstofbehandeling. Reden is dat mijn onderkaak op de plek waar de kies getrokken is, voordat de bestraling begon, aan het afsterven is. Afsterven van het kaakbot is een direct gevolg van de bestraling en men noemt het botnecrose. Bot kan nu eenmaal slecht tegen bestralen. Het is van belang om snel met de behandeling te beginnen, dus Smeele verliet de kamer en ging het AMC bellen voor de afspraak. Hij kwam terug en vertelde dat ik me 's maandags om half n moest melden op de desbetreffende afdeling.

Op weg naar huis realiseerde ik me pas in de auto wat er weer allemaal aan de hand was. Kaakbot gaat dood dus daarom iedere dag naar het AMC om het proberen te behouden. Lukt dat niet dan is de kans groot dat de kaak verloren gaat gedeeltelijk. Dus dan volgt er een operatie om een nieuwe kaak te maken van bot uit arm of been... De achterste kies haast is zeker niet behouden blijven. Hoe moet ik dan eten? Een brug kan dan ook niet meer geplaatst worden.... godverdomme. Daar had ik juist op gehoopt. Sowieso zal er weer een stukje kaak weggebroken moeten worden door een kaakchirurg.....

Het inademen van hyperbare zuurstof onder hoge druk moet proberen om de doorbloeding van het bot weer op gang te brengen. Door dit onder druk in te ademen wordt 12,5 maal de normale hoeveelheid zuurstof opgenomen in het bloed. In bestraald weefsel wordt door de verhoogde zuurstofspanning in het lichaam de aanmaak van nieuwe haarvaatjes gestimuleerd. En dus hopen we dat zo het afsterven wordt gestopt. 

                 

De zuurstoftank of hyperpressiekamer in het AMC.

Klik op foto's voor vergroting in nieuw venster.

En dan iedere dag 6 weken lang op en neer naar het ziekenhuis en dan ook nog wel dat afschuwelijke AMC... 30 behandelingen in totaal. Balen dat ze niet in het AVL zo'n tank hebben staan. 

Bij de intake werden me allerlei vragen gesteld waar ik netjes antwoord op gaf. Er werd me uitgelegd hoe alles in zijn werk gaat. De behandeling heeft geen bijwerkingen en doet geen pijn. Wel zeggen mensen tijdens de 6 weken steeds meer moe te worden. Ach dat kan er nog wel bij nu we aan het opbouwen zijn. In de tank is plaats voor 12 mensen die kunnen plaatsnemen op een soort van vliegtuigstoelen. Rechtop zitten is er helaas niet bij. Daarnaast is er plek voor twee bedden. Op de foto zie je achterin in het midden een klein tv schermpje hangen. Hierop is te zien hoeveel meter 'onder water' de tank is, hoe lang de behandeling nog duurt, wat de temperatuur in de tank is en ik geloof wat dat de druk af te lezen is.

Er zijn drie sessies per dag om 8.30 en 11.00 uur in de ochtend en om 14.00 uur 's middags. Je moet een kwartier van te voren aanwezig zijn. Ben je een kwartier later dan kan je nog via een sluis naar binnen gebracht worden anders heb je pech en ben de volgende dag weer aan de beurt. Ik heb gekozen om iedere dag maar om 11.00 uur de tank in te gaan. Ik wil wel om 8.30 maar dan sta je volgens mij helemaal shocking klem in de file. Alleen op donderdag ga ik om 14.00 uur omdat ik 's ochtends wil blijven sporten dat is anders zonde de conditie die weer is opgebouwd.

Binnen een kwartier zit je 15 meter onder water en de druk is dan 2,5 atmosfeer. Dan moet je je masker opzetten. Boven de stoelen zit een witte bak waar de slangen uitkomen die worden aangesloten op je masker. De temperatuur stijgt bij het dalen naar 32 graden. Lekker warm dus. Daarna is de temperatuur zo'n 23 graden. Tijdens de sessie onder water, 70 minuten,  mag het masker twee maal 5 minuutjes af. Dit om zuurstofvergiftiging te voorkomen. Het laatste kwartier ga je per minuut dus weer een meter omhoog. Hierbij wordt het juist heel erg koud. De temperatuur daalt naar 18 graden. Dekens liggen in de tank om het warm te houden. De hele behandeling duurt dus n uur en veertig minuten.

In de tank mag je muziek luisteren. In het controlepaneel zijn drie autoradio's ingebouwd, dus in de tank zijn drie stations te beluisteren. Ook mag je je eigen muziek meenemen maar dan moeten anderen hier dus ook naar luisteren...... Dus maar geen stampende house gezien de gemiddelde leeftijd.

Toen ik met de intake bezig was ging de tank [hypressiekamer] open en kwamen er ongeveer 8 mensen uit. En persoon moest per brancard door ambulancepersoneel uit de tank gehaald worden. De gemiddelde leeftijd van de dames en heren is denk ik 60-65 jaar zonder iemand te willen kwetsen. De dame die de intake deed ratelde maar door, maar ik wilde in de tank kijken... Vanaf mijn plek keek ik er recht in...gek h.... geen tijd! 

      

Foto's van de tank in het AMC, links achter was mijn vaste plek.

Klik op foto's voor vergroting in nieuw venster.

Daarbij was het n grote ruimte waar de tank stond en het intake gesprek werd gevoerd. Van enige privacy was geen sprake. Een minpuntje van het AMC! Ik kan me herinneren dat ik zelf uit de tank kwam en me aan het omkleden was toen er met een meneer een intake was. Ik kon letterlijk horen wat de problemen waren, alles over zijn ziekte, etc. Een slechte zaak dat dat zo gaat! Ik hoop dat nu een paar jaar later verbeterd is in het AMC.

Voordat je de tank in gaat moet je je omkleden. Je krijgt blauwe operatiekleding aan die ook door het personeel wordt gedragen. Eens per week mag je een schoon setje, niets te maken met transpiratie of zoiets... JAK. Om je schoenen moeten hoesjes om de vloer in de tank vrij te houden van foute troep. In de tank mag je wel een tshirt aan van katoen of puur wol. Dus dat wordt breien komende week. Synthetische stof kan gaan vonken en brand veroorzaken. Horlage en sieraden moeten af. Alleen je ondergoed en sokken aanhouden. Ik mag water meenemen als de dop maar van het flesje is. Ik moet het masker een beetje af doen om met een rietje wat te kunnen drinken. 

Er werken vooral jonge mensen op de afdeling. Van popie tot rustig. Denk dat het een makkelijk baantje is. Ja sorry, het ziet er niet erg moeilijk uit. Je hebt alleen te dealen met zieke mensen met allemaal hun verschillende klachten. Na drie dagen weet ik de namen nog niet. Tot nu toe maar 1 dame en verder heren die er werken.

       

DE EERSTE KEER...     

Voor het eerst op druk gaan is best een beetje eng. Bij het op druk gaan gaat er altijd iemand van het personeel mee naar binnen om te helpen met maskers en het aansluiten van de slangen. De tank kraakt zelfs een beetje. Tijdens de eerste keer werd er steeds aan me gevraagd of ik geen pijn in de oren had. Maar het ging goed nergens last van. Nadat de maskers opgezet zijn en de zuurstof wordt ingeademd gaat het personeel weer door de luchtsluis naar buiten.

Het inademen ging loodzwaar en was erg vermoeiend. Paar keer dat ik het masker even afdeed om gewoon te ademen, geen zuurstof genoeg. Daarnaast tintelde mijn linkerhand. Het zal er wel bij horen. Ze vertelden dat de afgelopen drie jaar er geen ongelukjes zijn gebeurd of dat er mensen onwel zijn geworden. 

 

De zuurstoftank van binnen, foto van het AMC..

Klik op foto's voor vergroting in nieuw venster.

Het duurde erg lang, ik kon ook op de klok kijken en om de twee minuten doe je dat dan ook. Het duurde vreselijk lang, ik was kletsnat van het zweet en alles kriebelde en jeukte. We zaten maar met twee mensen in de tank. Maakt niet uit want kletsen kan je niet. Het geruis van de zuurstof is te hard om te praten en het masker dempt ook al het geluid.

Ik had gelukkig wel een boek meegenomen en een krantje gepakt. Anders verveel je je dood al die tijd. Aan het eind van de sessie vroegen ze wel of het goed ging. Ik vertelde dat ik haast niet kon inademen en dat het zo zwaar ging. Dus krijgen we een 'flow'.

Een flow betekent dat ze de zuurstofkraan een beetje open zetten zodat er zuurstof het masker instroomt en niet pas op het moment van inademen. De tweede dag scheelde dat een stuk en kon ik wat meer ontspannen de tijd in de tank doorbrengen. 

De tweede dag lag er ook een oude mevrouw in de tank op een bed. De vrouw zat onder de plekken en zag er nu niet bepaald gezond uit. Tijdens het onder water gaan trok ze steeds het masker los en was duidelijk in de war. Een vrouw die ook in de tank zat praatte met haar en hielp haar het masker weer opzetten. Het ging heel moeizaam en op een gegeven moment zat er weinig beweging meer in de vrouw. We waren al weer van druk aan het afgaan toen werd omgeroepen dat we versneld van druk zouden gaan. Het zou erg koud worden en het zou gaan misten, niets aan de hand het hoorde erbij. 

Binnen 5 minuten gingen we meer als 10 meter omhoog..... Koud dat het was en misten binnen in die tank. Alsof je opeens boven op de Matterhorn stond.... De verpleging vertrouwde het niet hoe het met de vrouw ging. Maar ze ademde gelukkig. De volgende dag moesten we wachten en begonnen we een kwartier later. Het bleek dat de vrouw een bacterie bij zich droeg en daarvoor moest iedereen beschermd worden. In de tank mocht de vrouw niet meer geholpen worden. Aanraken van de vrouw was taboe.... Niet erg prettig om allemaal te zien en mee te maken.

           

Foto links zit ik in de tank tijdens de behandeling. Foto midden de sluis waardoor het personeel na 'het onder druk gaan' weer naar buiten ging. Foto rechts Willemiek en ik in de speciale kleding. Willemiek mocht een keer mee de tank in om te ervaren hoe het was om onder druk te gaan.

Klik op foto's voor vergroting in nieuw venster.

Op donderdag 3 juni ben ik voor het eerst 's ochtends vroeg naar het AMC gegaan om de hele happening om 8.30 uur te ondergaan. 7 uur van huis om de file te ontwijken! Ergens een personeelsingang ingedoken om zo niet helemaal om te hoeven lopen naar de hoofdingang. Wel hopen dat op de terugweg iemand de deur open kan doen met een pasje anders moet je nog helemaal terug lopen. 's Ochtends met nog twee anderen en 1x met n iemand in de tank. Lekker rustig. CD-tjes mee en de tijd volmaken. Ze hebben op de afdeling honderden videobanden staan. Blijkt dat er vroeger video in de tank gekeken kon worden. Maar dat is allemaal wegbezuinigd.... Helaas!

Vanaf die dag ben ik altijd om 8.30 uur de tank ingegaan. Met maximaal drie mensen en dat beviel me beter. Altijd een CD mee om naar muziek te luisteren. De spits en de metro mee om wat te lezen te hebben. In de spits stond een nieuw puzzeltje Sudoku. Een puzzeltje met getallen en daar was ik altijd wel even mee zoet. De tijd ging daardoor sneller.

Na zes weken moest ik op controle in het AVL. Arts Ludi Smeele liet weer een kaakfoto maken en daarop was te zien dat hij voorzichtig positief kon zijn over de behandeling. Hij stelde voor om twee weken langer iedere dag de therapie te ondergaan. Een domper. Ik dacht er juist vanaf te zijn. Maar ja het sloeg aan dus je doet het wel. Twee weken, 10 keer extra, op en neer naar het AMC. Jak! Maar eindelijk was er eens positief nieuws: de behandeling sloeg aan. Op weg naar huis rolden er tranen over mijn wangen, nu eens van goed nieuws!

Wat helemaal goed nieuws was dat de achterste kies niet getrokken hoefde te worden en dat meteen het afgestorven stukje bot verwijderd hoefde te worden. Geen ingreep dus en hierdoor was het ook mogelijk om later een brug te plaatsen.

De twee laatste weken liepen niet helemaal zoals het hoorde. Personeel was niet altijd op tijd aanwezig door bijvoorbeeld problemen met het openbaar vervoer of een fout in het rooster. Dan kwam je voor niks en kon je weer naar huis. Ja of anders wachten tot de volgende sessie. Daar had ik geen zin in. Ook gebeurde het steeds vaker dat het personeel niet mee op druk ging in de tank. Ze vroegen of ik dan een andere dame wilde helpen met het masker. Dat was voor een keer geen probleem maar het begin me te irriteren. Ik wilde dat niet iedere keer voor mijn rekening nemen.

     

Het controlepaneel van de zuurstoftank, ook wel hyperpressiekamer genoemd.

Klik op foto's voor vergroting in nieuw venster.

Na een aantal keer aangegeven te hebben dat ik dat zat was moest ik nogal hard uit mijn slof schieten om nu echt duidelijk te maken dat ik dat niet meer wilde doen. Reactie van het personeel: we hebben een tekort aan personeel. Ja dat is niet mijn probleem, zelf oplossen graag. Raar dat je dan in zo'n situatie weer heel erg je best moet doen om je grens aan te geven, dat drie keer zeggen/vragen niet werkt. 

Ik was blij dat ik op woensdag 26 juli voor het laatst naar het AMC moest. Eindelijk klaar met iedere dag deze verplichting en weer even vrij zijn. De vakantie kon doorgaan en ik keek er naar uit om even helemaal weg te zijn. Geen ziekenhuizen meer, geen artsen, geen problemen, alleen maar rust! 

Op vrijdag 23 september 2005 moest ik voor controle naar het AVL en daar is een nieuwe kaakfoto gemaakt. Goed nieuws!! De behandeling heeft gewerkt. Op de foto was duidelijk te zien dat de zwarte plekken in de kaak weg waren. Het afgestorven bot bleek opgelost en het heeft zich niet uitgebreid. Gelukkig was er zelfs geen operatie nodig om bot weg te halen. Alleen jammer dat er wel weer iets nieuws zien was op de kaakfoto. Wortels van kiezen en tanden in de onderkaak zagen er ontstoken uit. Daar ben ik toen mee aan de slag gegaan. 

Het verdere verloop lees je in mijn kankerdagboek van 2005.

       

JANUARI 2010

In januari 2010 moest ik opnieuw Hyperbare Zuurstoftherapie volgen in het AMC. 13 augustus 2009 is er een kies getrokken, linksonder in mijn gebit, het gebied waar de hoogste dosis bestraling is gegeven. Na vijf maanden was het gat nog niet dicht. Nog steeds een bijwerking van de bestralingen destijds. De hoop is dat door hyperbare zuurstoftherapie het gat eindelijk gaat sluiten. Helaas geen garantie dat het daadwerkelijk ook zo zal gaan.

Op de pagina kankerdagboek 2010 lees je hoe het verder is gegaan.

 

MAN BIJT HOND

Klik op het logo om op de website van 'Man bijt Hond' de uitzendingen over de zuurstoftank te bekijken

Het NCRV programma 'Man bijt hond' heeft een korte serie gemaakt over mensen in de zuurstof tank van het AMC. De serie is uitgezonden eind maart/begin april 2010. Op de website van 'Man bijt Hond' vind je de serie met de naam 'de zuurstoftank' in het archief. Bekijk de serie op de pc, zo krijg je een indruk wat Hyperbare Zuurstoftherapie precies is, hoe het werkt, hoe de tank er uit ziet, etc.

        
NAAR DE VOLGENDE PAGINA

HOME